Luuk, Guus en Sven reisden met Go for Africa naar West-Afrika

Go For Africa is een jaarlijks terugkerend project waarbij studenten met een auto naar Afrika reizen om daar vrijwilligerswerk te doen. Nienke doet haar verhaal.

Zeven vierdejaars mechatronica-studenten van Ter AA zijn erin geslaagd een circa 7500 kilometer lange roadtrip onder auspiciën van Go for Africa te volbrengen. Team Hôrspower -bestaande Guus van den Munckhof, Luuk Claessen en Sven Bouten- wist een chique bordeauxrode Volvo naar Gambia te dirigeren. Na aankomst brak een compleet nieuw hoofdstuk aan, met twee kortdurende stages op de agenda.

„Onze Volvo uit 2008 heeft zichzelf overtroffen”, steekt Luuk(20) van wal. „Al op dag twee heeft-ie in Frankrijk een wereldprestatie neergezet. Twee McLarens hadden het nakijken. Tenminste daar gaan we gemakshalve vanuit. We passeerden twee grote transportwagens; daar zaten ze waarschijnlijk in.”

Die dag waren er nog méér onvoorziene gebeurtenissen. „Een deodorantbus viel –plok- van het dak van de auto vóór ons op het wegdek. Het voorval liep letterlijk en figuurlijk met een sisser af. Verder begaf een van de ventilatoren –als alternatief voor een kapotte airco- het vroegtijdig. Dat bracht evenzeer een schrikeffect teweeg.”

Hakken in zand

„Tja”, knikt Sven(20) bevestigend, „wat je allemaal niet meemaakt op zo’n reis. Hij komt met een verhaal dat zich kort voor de overtocht naar Marokko afspeelde. „Op weg naar de boot wilden enkele Spanjaarden –van die ongure types- geld van ons zien. Onze hakken gingen meteen in het zand: hier doen we niet aan mee! Die onbetrouwbare lieden begonnen achter ons aan te rennen. Het leek alsof we opeens in de verkeerde film zaten. Gelukkig kwam de politie ons even later te hulp.”

Guus(19) vult aan: „Vanwege de aanhoudende regen reisden we met een andere veerboot dan gepland. We hebben gevaren in de Straat van Gibraltar. Haha, mogen we claimen dat we niet negen maar tien landen hebben aangetikt?”

Beste foto

Óók voor hem is het een koud kunstje enkele niet-alledaagse stories uit de mouw te schudden: „Landschappelijk zijn we niks tekortgekomen. Het mooiste wat ik gezien heb? Met stip is dat de Todra-kloof in Marokko. Dat een bundel zonnestralen door de kloof scheen, was de kers op de taart. Guess what I did? Ik klom een steile heuvel op om vandaaruit een overzichtsfoto van alle geparkeerde GfA-auto’s te maken. Mijn beste foto van de hele reis.”

Een ander onvergetelijk moment, maar dan op het emotionele vlak, was voor hem de ontmoeting met een straatarme vrouw en twee kleine kinderen.

„Dat was ergens in Mauritanië. Twee broden die we overhadden gaven we aan de vrouw. Ze was ontzettend dankbaar, zelden zoiets gezien. Zulke ontmoetingen vind ik bijzonder. In dat land hebben we nog méér goede daden verricht. Met de hele groep flink wat bomen geplant, om zo wat tegenwicht te bieden aan de verwoestijning.”

Onvoorziene situaties

De drie hebben tijdens de roadtrip hun rijvaardigheid aanzienlijk verbeterd. Luuk weer: „Los van het manoeuvreren op verschillende ondergronden hebben we geregeld moeten anticiperen op onvoorziene situaties. Hoe vaak we wel niet op de rem hebben getrapt… De ene keer voor een geit of koe, dan weer voor een kind of dromedaris. Op drukkere wegen was het zaak enige brutaliteit te tonen. We kregen snel in de gaten: twijfel nooit bij het invoegen, gewoon gaan met die banaan! Soms leidde dat tot een close call.”

Finish

Op dag 22 kwam eindelijk de finish in zicht. In het drukke vissersplaatsje Tanji zorgden talrijke Gambianen voor hartverwarmende welkomsttaferelen. Dezelfde avond nog maakten enkele bestuursleden van Go for Africa bekend naar welke goede doelen alle aangekomen occasions gaan. De bordeauxrode Volvo komt ten goede aan de lokale gemeenschap van Kolda, een stad in het zuiden van Senegal, en zal deels als ambulance fungeren.

De dag erna koerste het trio met andere meegereisde studenten door richting Sindian, een dorp dat eveneens gelegen is in Zuid-Senegal. Met als doel enkele weken stage te gaan lopen op het plaatselijke Centre de Formation Professionelle(CFP), een technische school voor beroepsonderwijs.

Gereedschapsrek

„De eerste dagen waren we zoekende. Aanvankelijk waren we van plan op twee fronten les te geven: metaaltechniek en elektrotechniek. Het laatste is komen te vervallen. De voornaamste reden is dat bij nader inzien bleek dat het niveau van de Senegalese studenten hoger is dan verwacht”, verduidelijkt Sven.

Na uitvoerig overleg koos het drietal voor het plan om samen met de studenten een stalen gereedschapsrek op wieltjes in elkaar te lassen.

Guus: „Ter voorbereiding heb ik eerst alle beschikbare gereedschappen en andere materialen bijeen verzameld. Een monnikenwerk! De gewenste afmetingen werden daardoor helder. Het rek, voorzien van een blauwe verflaag, is er uiteindelijk gekomen.”

Contact

„Het feit dat de studenten gedreven en leergierig waren, vormde een belangrijke succesfactor”, concludeert Luuk. „Bovendien straalden ze de nodige discipline uit. Nee, geen moment bang geweest dat we rotte eieren naar ons hoofd geslingerd zouden krijgen. Het onderlinge contact was sowieso goed. In de praktijk is het meerdere malen voorgekomen dat buiten schooltijd een gezamenlijke activiteit plaatsvond. Een treffend voorbeeld was een voetbalwedstrijd in een zinderende hitte, geleid door een ‘echte’ scheids die gehuld was in een zwarte outfit. Op het brede zandveld tegenover de school was geen grassprietje te bekennen, maar dat mocht de pret niet drukken.”

De leden van team Hôrspower zijn inmiddels terug in Gambia waar ze lessen verzorgen op de PIA-school in Bakau.

Interview: Chris Korsten